Tuesday, December 13, 2011

Pirimze

Pirimze building was built in 1971 in Soviet Georgia. It had 6 floors and handworkers all kinds were employed there. Basically everything could be repaired here, shoes, watches, glasses, jewelry, bags, suitcases, belts, hairdryers, kitchen machinery… Knifes and scissors could be sharpened here, hair could be cut and shoes polished. Sewers of fur, leather and fabric would sew individual closing for costumers.

People in the whole city knew Pirimze and costumers from villages would use Pirimzes services as well.

From inside it was amazing place. All the handworkers had their private-like booths. These booths had personal interiors - covered with cut-outs from foreign glossy magazines, photos of naked girls, hand drawn advertisements.

This visual fascination of the place made me decide to re-construct the place while still alive in the minds of people who worked there. After meeting people who worked there it became clear that the problem of destruction hided larger picture and that social and political agendas of different players involved in this process.

In summer 2007 all the workers were dismissed from their work and Pirimze was torn down. In the place of old Pirimze now stands “Pirimze Plaza”. The word plaza is used in Georgian language, it is a foreign word, showing the direction Georgia is taking, changing names into exotic sounding definitions without changing people or fundamental direction. “Pirimze Plaza” will be yet another shopping centre, and business offices (makes one wonder how many successful business offices are around). Some handworkers from the old Pirimze will also be employed there against paying high rent and getting a small workplace in seller with no daylight.

The interviews with former employees show an interesting parallel of what has happened to the building together what is happening to the whole country.

Resarch phase:
October 17-December 21, 2011

During the research phase I have collected all sort of information about Pirimze. At this moment collection consists of architectural sketches of old and new Pirimze; Photos and videos 10s of smaller shops that emerged bearing the same name Pirimze scattered in the surroundings of old Pirimze; Information about the location and photographs of old Pirimze from the architectural books and newspapers; Drawings made of the construction during the transition from old to new Pirimze; Photos and video collages made by former workers. As well as my interview with former Pirimze worker and active fighter for workers rights Koki Beridze, and counter interview where Koki Beridze interviews me. TV reportages and newspapers covering the fight of the old workers and unfairness of new owners. Marquette’s of the interior and exterior of the building.

December 22-25
Presentation of the research phase to Georgian audience and lecture series.

Lecture series:
22 December at 19.00 “Architecture as result and definer of social processes” - speaker Levan Asabashvili, architect.
23 December at 19.00 “Collective effort - good case scenario” meeting with dentist Nana Mumlauri, whose colleagues were able to keep their workspaces after privtisation.
20.00 ”Argentina Worker Cooperatives – Industrias Recuperadas” – exert from the film about Argentinian Aluminium factory, in which the workers were able to occopy the factory where they worked and are collectively ruling it.
25 December at 19.00 “Collective and post-Soviet reality” – speaker Zviad Avaliani, political studies.

Monday, December 12, 2011

ხელოვნების და პოლიტიკის კეთება ქართულად

საქართველოში პოლიტიკური არტი რომ უკუღმართ თუ არა, უცნაურ ჭრილშია აღქმული, პირველად 2005 წელს მომხვდა თვალში, როდესაც რვა წელი ჰოლანდიაში ცხოვრების შემდეგ საქართველოში დავბრუნდი. იმ დროისთვის ჩემი ნამუშევრები სოციალურ-პოლიტიკურად იყო ანგაჟირებული და ჩემი საქართველოში დაბრუნების მთავარი მიზეზიც ამას უკავშირდებოდა. მდიდარ და აწყობილ ჰოლანდიაში ამ თემებზე მუშაობა თითიდან გამოწოვილი მეჩვენებოდა და მინდოდა ეს თემები საქართველოში გამეღრმავებინა, სადაც მაშინაც და დღესაც გამადიდებელი შუშის გარეშეც კარგად იკითხება პოლიტიკური მიმართულებები და მისგან გამოწვეული სოციალური ცვლილებები. თუმცა, როგორც მალევე მივხვდი, არავის სიამოვნებს გამადიდებელი შუშით ნაჩვენები პრობლემები და ბევრად უფრო მომგებიანია პრობლემების ესთეტიური შირმით დამალვა და გალამაზება.

2005-07 წლებში ნადია წულუკიძესთან ერთად "ხინკალი Juice"-ის სახელით შექმნილი პერფორმანსებით ძირითად აქცენტს სოციალურ თემებზე ვაკეთებდი. ესენი იყო: ქალის ფუნქცია ქართულ საზგადოებაში, გროტესკულობამდე მისული სადღეგრძელოები, ოქროსფერი შადრევნები, დამამშვიდებელი საშუალება: სუბუტექსი - კაცებს, დიეტები - ქალებს და ასე შემდეგ. სხვა თემებზე მუშაობა ვერც კი წარმომედგინა და დღესაც მიმაჩნია, რომ ხელოვანი თავისი ნამუშევრით თავის დროს და გარემოს უნდა ირეკლავდეს. მაყურებლის უმეტესობა უკმაყოფილოდ ხვდებიდა ამ პერფორმანსებს და მირჩევდა, თავი გამენებებინა ამ თემებისთვის და ისევ ძველ ნაცად ხერხს, ხატვას დავბრუნებოდი.

ამავე წლებიდან დამამახსოვრდა ორი ღონისძიება: პირველი - გია გუგუშვილის (უმცროსის) მიერ ორგანიზებული პრეზიდენტის მხარდამჭერი ჯგუფური გამოფენა, სადაც არცერთი ნამუშევარი არ ეხებოდა არაფერ "საშიშს" და მხოლოდ ზეთსა და აკვარელში შესრულებული პეიზაჟები თუ ნატურმორტები ამშვენებდა დარბაზს. მეორე კი რუსთაველზე გამართული ბოლო წლების ყველაზე მასშტაბური ინსტალაცია - საკნები. აქ ერთ-ერთი საკანში მხატვრები ერთიანდებოდნენ პრეზიდენტის წინააღმდეგ. როგორც ჩანს, ხელოვანს ეპატიება პოლიტიკური სარჩულის მქონე პრო- თუ ანტისამთავრობო გამოფენებში მონაწილეობა, იმ შემთხვევაში თუ თვითონ ნამუშევრის ენა იქნება აპოლიტიკური. ხოლო თუ ხელოვანი თავისი ნამუშევრით მტკივნეულ თემებს ეხება, ეს მაყურებელში აგრესიას და ნამუშევრისგან დისტანცირებას იწვევს. ამ თამაშით მაყურებელი და ხელოვანი ერთად დარაჯობენ ხელოვანის "სუფთა გულს", რომელიც ვერ იტანს პოლიტიკაში ამოთხვრას და მხოლოდ იმას ცდილობს, რომ თავისი წვალების ფასად მაყურებელს ესთეტური სიამოვნება მიანიჭოს. ამ მსხვერპლის გაღებისთვის მაყურებელი ხელოვანს აჯილდოვებს და გამოფენის კონტექსტზე თუ მის დაფინასების წყაროზე თვალს ხუჭავს.

ცოტა ხნის წინ, ვენაში, ქართულ თანამედროვე ხელოვნებაზე კამათისას კიდევ ერთხელ თვალნათლივ დავინახე ეს ყველაფერი: ჩემი ავსტრიელი მეგობარი ფრიდრიხ პელოშეკი, რომელიც წლების მანძილზე საქართველოსთან მჭიდროდ თანამშრომლობდა და ქართული ხელოვნების ნიმუშების კოლექციაც აქვს, 2009 წლის ვენეციის ბიენალეს საქართველოს პავილიონზე თავის აზრს მიზიარებდა. ამ წელს საქართველოს პავილიონის კურატორის და მხატვრის არჩევა სხვა წლებთან შედარებით თანამედროვე ხელოვნების "წესების" დაცვით მოხდა, კულტურის სამინისტროს მიერ დასახელდა კურატორი ხათუნა ხაბულიანი, რომელმაც კომისიას რამდენიმე მხატვარის ნამუშევარი წარუდგინა. კომისიამ კი კოკა რამიშვილი შეარჩია. კოკა რამიშვილმა საქართველო ვიდეონამუშევრით - "Change" წარადგინა. ამ ვიდეოში დოკუმენტური კადრებია გამყენებული და მაყურებელი ხედავს სააკაშვილის პარლამენტში შესვლას და შევარდნაძის "გაგდებას", ოღონდ შენელებულ კადრებად, გაბოხებული ხმებით, რაც ნაჩვენებს კიდევ უფრო ამძაფრებს. ჩემი ავსტრიელი მეგობრისთვის, ეს ვიდეო იმისი ნიშანი იყო, რომ საქართველოში ყველაფერზე ცენზურაა, რომ სააკაშვილი უკვე ბოლომდე სტალინად გადაიქცა და ყველა სფეროში, თვით ხელოვნებაშიც კი, ის იღებს გადაწყვეტილებას და ამის შედეგია ისიც, რომ ვენეციაში საქართველოს წარმოსაჩენად ის ვიდეო შეირჩა, რომელიც ამბობს, - Change კარგია, - მიშა კარგია. თან ეს ყველაფერი რუსეთ-საქართველოს ომის წლისთავზე. ამ შთაბეჭდილებამ ჩემ მეგობარ-მაყურებელზე ისეთი უკურეაქცია მოახდინა, აღარ მოუნდა ჩაღრმავებოდა ამ ვიდეოს და მისი სხვა შრეებიც წაეკითხა. კოკა რამიშვილი ამ ვიდეოთი თვითონ ცვლილებას და მის მოტანილ ახალ მიმართულებებს სვამს კითხვის ნიშნის ქვეშ, იგი დამოუკიდებლად მოღვაწე ხელოვანია, რომლმაც ზემოაღნიშნული ვიდეო 2006 წელს გადაიღო.

გადის კიდევ ორი წელი და 2011 წელს საქართველოს ვენეციაში უკვე მეორედ წარადგენს თამრიკო კვესიტაძე, რომელმაც 2007 წელს, მაშინაც ჯერ კიდევ ცოტათი უფრო "წესების" დაცვით, ორ სხვა მონაწილსეთან, ეთერ ჭკადუასა და ჩემთან ერთად უკვე წარადგინა საქართველო ვენეციის ბიენალეზე. 2011 წელს, მხატვრის შესარჩევად "open call"-ის შედეგად გამოხმაურებული სხვა ქართველი მხატვრების ნამუშევრები არ ყოფილა განხილული. ახლა უკვე არანაირი ფორმალური წესების დაცვა აღარაა საჭირო. ვისაც ფული აქვს, ის უკვეთავს მუსიკას. თამრიკო კვესიტაძის უკან ბიძინა ივანიშვილი დგას და როგორც ჩანს, ასეთი გარიგებით ივანიშვილი არა მარტო ვენეციის ბიენალის ხარჯებს იღებს საკუთარ თავზე. ბათუმის ქანდაკებაც " All you need is love " და სტალინის ძეგლის ადგილზე მომავალში დასადგამი ქანდაკებაც (პროტესტის მიუხედავად თუ მაინც დაიდგა) ხომ თამრიკო კვესიტაძეს ეკუთვნის და ჩნდება ეჭვი, რომ ივანიშვილსა და ხელისუფლებას შორის გარიგებაა: სახელმწიფო უზრუნველყოფს საუკეთესო პოდიუმებს ივანიშვილის პროტეჟეს წარმოსაჩენად, ხოლო ივანიშვილი ფინანსურად მხარში ამოუდგება სახელმწიფოს.

ალბათ ამ მიზეზის გამოა, რომ ვენეციის ბიენალის ქართული პავილიონი კვესიტაძისათვის ერთგვარ პერსონალურ საგამოფენო დარბაზად იქცა. ამ კითხვაზე კულტურის სამინისტროს, კერძოდ დავით ცხადაძეს ერთადერთი რეაქციაა, რომ ეს კანონდარღვევა არ არის.

კვესიტაძის ნამუშევრები ვისაც ნანახი აქვს, მან უკვე იცის, რომ მათში არ გამოჩნდება მის უკან მდგომი პოლიტიკური ძალა და ბიზნესგარიგებები, ტექნიკურად ხუთიანზე შესრულებული მექანიკურად მოძრავი თოჯნები კი მაყურებელს ესთეტურ სიამოვნებას მოჰგვრის და ტექნიკური გამართულობით გააკვირვებს. პავილიონის მდიდრული გახსნა და მისი მთელი მსვლელობა იქნება "სვეცკი ტუსოვკა", რასაც არც საქართველოში არსებულ რეალობასთან, არც ქართულ თანამედროვე ხელოვნებასთან და არც საერთოდ თანამედროვე ხოლოვნებასთან კავშირი არ ექნება.

რას მოვითხოვ კვესიტაძისგან? რახან მდიდარი მფარველი ყავს არ გამოფინოს ნამუშევრები? მაგას არ ვითხოვ, უბრალოდ ძალიან მომწყინდა ხელოვანების მიერ ათვისებული ის როლი, რომ მათ პოლიტიკა არ ეხებათ, რომ ისინი ამის ყველაფრის მიღმა დგანან, და რომ "სილამაზეს" ემსახურებიან. ისიც მომწყიდნა, რომ მაყურებელს ნამუშევრის უკან მდგომი ძალების დანახვა არ სურს. ეს ყველაფერი ხომ ძველი სტრუქტუების გამაგრებაა, პოზაა, რომლიდანაც ვერ ან არ გამოვდივართ.

მე ვფიქრობ, რომ საქართველოსნაირი ქვეყნისთვის ვენეციის ბიენალეზე მონაწილეობის მიღება საკუთარი თავით ტკბობის საშუალება არ უნდა იყოს. ეს არ უნდა იყოს პიედესტალი, რომელზეც ისედაც ბოლომდე დაფინანსებული, კარგად გაპრიალებული და შელამაზებული რეალობა დაიდება.

ვენეციის ბიენალე უნდა იყოს გამოცდილება, რომელიც კარგად შერჩეული მხატვრების ჯგუფისთვის განვითარების და ახალი პერსპექტივების მომტანი გახდება. ეს მხატვრები უნდა ფლობდნენ თანამედროვე ხელოვნების ენას და თავიანთი კრიტიკული აზროვნებით, შეულამაზებლად ასახავდნენ რეალობას. ეს რეალობა შეიძლება მტკივნეულია, მაგრამ ტკივილის და შიშის საკუთარი თავში დაძლევა და სხვებისთვის ჩვენება ხომ ამ ტკივილზე მაღლა დადგომას ნიშნავს, რისკს შეიცავს, რითიც ხელოვნების ნიმუში საინტერესო და თანამედროვე ხდება.



სოფო ტაბატაძე

----------------------------------------

* სოფო ტაბატაძე დაიბადა 1977 წელს, თბილისში. ნიკოლაძის სახელობის ტექნიკუმის დამთავრების შემდეგ, მან სწავლა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში განაგრძო სადაც ერთი კურსი დახურა და ამსტერდამის, გერიტ რიტფელდის აკადემიაში გადავიდა სადაც ბაკალავრის დიპლომი მოიპოვა. ამჟამად სოფო ტაბატაძე ცხოვრობს და მუშაობს თბილსსა და ბერლინში. იგი მონაწილეობას იღებს მრავალ საერთაშირისო გამოფენაში და ხშირად იფინება საქართველოშიც. 2007 წელს სოფო ტაბატაძემ საქართველო ვენეციის სეართაშორისო ბიენალეზე წარადგინა და ამავე წელს მონაწილეობა მიიღო სტამბულის ბიენალეში. მისი ნამუშევრების შესახებ დაწერილა მრავალ ქართულ ბეჭდვით მედიაში და ასევე საერთაშორისო სახელოვნებო ჟურნალებში კუნტსფორუმი (Kunstforum International) და ფლეშარტი (Flesh Art International). 2003 წელს მან საქართველოში ჩამოაყალიბა ორგანიზაცია გეოეარი, რომლიც კულტურულ პროექტებს და მხატვრების და კურატორების გაცვლას ემსახურება.



პირველად გამოქვეყნდა ჟურნალ ლიბერალის ბლოგზე

Monday, March 08, 2010

Travelers Journal



Creating image of Georgia from the comments of people from it’s neighboring countries:


We still feel like a union, still like brothers (not including the Baltic states).

The West doesn't see any difference, it’s all just the East to them. Oriental countries with a Soviet flavor.

Armeno-Soviet
Georgia-Soviet

Russia has always looked down on small countries.

It’s important for us to realize that we're in a post-colonial situation. Marionettes in the hands of the bigger players.

The people against the state.

Corruption – it’s hard to get anything without knowing the right people.

Georgia is decorative.

A Georgian won't answer you in Russian even if they know you're not Russian.

Our educational systems aren't open to new subjects.

A new culture is being created for us - by others…

We don’t have a common language, so we use other people's languages. It used to be Russian, and now it’s Western European.

Tbilisi means friends from Soviet times. Now there are new times, and new friends.

Georgians introduced me to art, my development as an artist was influenced by Georgians.

They're all my friends, Georgians, Abkhazians and Ossetians.

In order to be patriotic you need to be acquainted with many other nationalities and cultures. Only then can you be proud and know how your country differs from and is better than other countries.

Georgians speak very flippant about Georgian-Armenian relationships.

Georgia combines several different languages in itself.

I've had enough pedantry from Georgians. I want to see some initiative.

Georgia should not only live with legends.

They only ever think about themselves. That may look good from a distance, but when you get closer it looks different.

I’m not interested in Georgia; I live in Armenia.

The Georgian president is really stupid guy, I can't understand how he got into the position he's in right now.

Georgians bring me tangerines and in return I give them 'Zarya Vostoka" (a Soviet Georgian newspaper).

The market is the market. The political situation couldn’t destroy it.

Seventy per cent of products come to Armenia through Georgia. There was panic in Armenia when the Russian-Georgian borders closed.

People will put Saakashvili down just like they did Gamsakhurdia, and then Sheverdnadze.

I don’t like Georgia. When I was there, I asked how much the Khinkali were in a restaurant and they threw me out. As if I weren't allowed to ask, and had just to order and pay whatever it cost.

I lost some of my friends because I didn’t sign petitions after the August 2008 war. But those petitions were very one-sided.

I don't think of Georgia being either good or bad.

People don’t care about Georgia. When you're living in Armenia, it’s difficult enough to care about anything or anyone else.

I remember the Georgian art academy students spitting at each other.

Aren't you guys going to have a war soon?

Burdjanadze has already been arrested.

A woman brought Christianity to Georgia. That's why Georgians are more feminine.

Tbilisi is a place for strolling up and down, like something out of the 19th century. Nothing changes there.

A mix of nationalities.

It’s easier to hang out with the girls than the guys in Georgia.

Actually we are one people, only our languages are different.

We're only becoming neighbors now.

Georgians don’t like to work for others, and that's an impossible attitude to take.

Georgians don’t see reality.

Convertible currency.

By losing Abkhazia and Ossetia, Georgia has paid the price for freedom. Armenia, on the contrary, in always in debt.

Even without having Karabakh issue, Djavakheti could never happen.

Carefree, playful and lively: that's what I like about Georgia.

They are more gastronomically oriented.

Money has only secondary importance.

Naïve, easygoing.

You don't have to play the wise guy all the time.

The Armenians in Georgia had to change their family names to Georgian or Russian ones.

Nationalism.

It’s said that Georgians look down on their neighbors.

Love for the state.

They have great presence.

Tourism and emigration have to develop.

I can't live without TV.

I was in Sukhumi, looking at the monkeys.

Hospitable.

All the talented Armenians are from Georgia.

The Georgian delegation to the UN opposed the Armenians.

Armenians are unhappy because Georgians are destroying our churches.

Saakashvili managed to overthrow Shevardnadze. We, Armenians couldn't do the same on the March 1st, 2008.

Russian psychiatrists were saying that Saakashvili was psychotic.

Saakashvili was deceived by the USA.

It's a snobbish country.

Things will get harder for Georgia when the Turkish Armenian border reopens. Now that the Armenians are being stifled, the Georgians pity them; but once Armenia gets stronger it will start fighting Georgia over territory.

All Georgians can sing.

There are jobs in Georgia.

Basing your identity on folklore will lead you towards an authoritarian regime.

Russia isn't what it was under the Peter the Great. So being close to Russia doesn’t mean being closer to civilization. The closer we get to Russia, the more we move away from Western values.

Armenians say: Georgian are worse than Azeris.
Azeris say: Georgians are worse than Armenians.

Being close to the culture of Byzantium makes Georgians more vivid, alive and free.

Neither in Baku nor in Yerevan can one feel the same freedom as in Tbilisi.

The future of Georgia belongs to the young; they can change the future.

Georgians are good at presenting themselves well in every aspect of life.

Georgians are ready to fight for their rights - and not only their political rights.

Good fashion designers come from Georgia, they dictate the fashion trends in the whole of the former Soviet Union.

Georgia used to have an educational mission. Azeris used to study there.

Azeris can't decide who they are. Are they Turks?

There were good publishing houses in Tbilisi. Whatever was forbidden in Azerbaijan for religious reasons was published there.

Georgians are able to laugh at themselves.

Compared to Azeri, the Georgian language is rich. We don't have enough words to express ourselves properly.

The war in Georgia created an anti-Russian mood here. We were afraid we'd be next.

The Governments of Armenia and Azerbaijan are on good terms with each other. They both use the Karabakh conflict to keep their people in fear.

During his presidency, Saakashvili made more mistakes then any other president in the former USSR.

Democracy itself has bigger problems than Georgia.

Democracy in Georgia is a small room whose walls are covered with stickers. These stickers express the wish of the people, but they are still just stickers on the walls of the room.

The Europeans can't understand the political situation in Georgia.

Civil society has not yet taken shape. After you elect a president, you can't blame him for everything that happens afterwards. That shows an inability to take responsibility.

Burdjanadze can be trusted more than the president.

Ossetia is an irresolvable issue.

The PR campaigns after the August 2008 war made me want to puke: Kikabidze performing in Georgia, Gergiev conducting in Ossetia...

Saakashvili is like Snow White in the fairy tale. He cooked up this war without getting his hands dirty.

Their alphabet is completely unlike any other. You see the signs in Georgia and you understand as much as if you were in China.

Greek? Albanian? It’s unclear what mixture it is.

You feel it’s Georgian but it’s hard to pinpoint what that is.

There was a slogan: Europe Starts Here. But that could as easily have been: Europe Ends Here.

In Georgia, beggars speak Azeri (Turkish).

After thirty minutes every subject turns into a history lesson.

Shashliko-Wine talks.

I don’t like Georgian paintings.

Georgians dress more freely.

There's a big difference between the capital city and the gloomy towns in the rest of the country.

Ossetia is Saakashvili's mistake.

Saakashili's ratings are more important to him than what happens to his people.

Like the Chinese, the Georgians are good at keeping their own culture and combining it with every other culture.

Very tough. Georgians have been through lots of hard times.

Georgia is so proud (everyone is a nobleman there) that it might one day fly off into outer space.

The image that comes to my mind is the Georgian flag - and next to it always the flag of the European Union.

It's not drawing a line that's wrong, but staying within that line once you've drawn it.

You don't need to watch out for Georgians. You can trust them.

In Russia and Georgia, the women work harder than men.

Armenians and Georgians always compete overwho can say the longest toast.

I don’t like Georgia, it has so much potential and doesn't use it...

Tuesday, December 05, 2006

Introduction to the Caucasus






If I were asked to describe the Caucasus region, I would say Armenia was the most rational and knows where it’s heading, Georgia knows it should be sensible and get things done but its innate irrationality gets in the way, and Azerbaijan impulsively - but unpretentiously - heads nowhere (this is why Georgians prefer Azeris to Armenians; Georgians claim that Armenians always have secret agenda, but the real reason may be resentment of the fact that they actually get things done).


One can observe the same thing in the field of contemporary art: in Armenia spaces for contemporary and experimental art, opportunities for discussion and information resources are most developed. Art historians consciously try to put the work of young Armenian artists in the context of a recent tradition, thereby supporting their work and helping them develop it further. There is a catalog of contemporary Armenian art; curators make international presentations of Armenian Contemporary art, and every two years Armenian artists represent their country in the Armenian pavilion in the Venice Biennale (though when you look at the CVs of some of these artists what you find is a series of regional exhibitions interspersed with show at the Venice Biennale).

Georgia knows it needs all this: work needs to be contextualized, the art scene needs to become more unified, buildings need to be acquired for non-commercial artistic purposes, but all this remains at the planning stage, presumably because of a lack of organizational skills and a sense of common purpose.

Azerbaijan simply neglects all this: its artists claim to be the first and only ones to be working in their respective fields, they rarely mention each other and each one considers himself the best, if only he were recognised as such. Exhibitions are organized in order to produce glossy full colour catalogs, rather than the other way round.

Needless to say, no significant cultural development can take place in a region where national borders between states remain largely closed, especially when we are talking about countries as tiny as Armenia, whose territory covers 29,800 km²and has a population of 3.5 million people, Georgia, which covers 69,700²km and has a population of 4.5 million people, and Azerbaijan, which covers 86,600 km²and has a population 8.5 million people. What is more, these tiny counties have a tendency to get smaller and smaller: some having regions in a state of semi-conflict, others in a state of frozen conflict; some with territories recognized by international bodies such as the UN, others with unrecognized territories, living in a state of legal limbo.

These three countries also have a tendency to hate their immediate neighbour and to have friendly relations with their next neighbour but one – or in the case of Georgia, with neighbours some distance away.




If artists don’t start talking to each other, if we don’t realize that ideas have to be shared and that we will only achieve anything significant from a common ground, we will remain small countries with insignificant cultural lives slavishly following the dominant trend. We will condemn ourselves to always being one step – or several steps – behind.


Friday, December 01, 2006

Caucasian roundtable

here some space




There were eight of us round the table: two festival organizers from France, two women representing Armenian agriculture, a man and a woman representing Azeri agriculture, a man from Georgia - also representing agriculture - and me. We were at the Est-Ouest festival in Die, a small town in France near Lyon. This year’s festival was about the Caucasus, and there were representatives of these three countries
from the fields of culture and agriculture. We had gathered round the table because the agricultural representatives urgently wanted to discuss the work that I had made for the festival. This work was somewhat provocative; it consisted of a series of politically incorrect sentences describing ethnic relations in the Caucasus region. They were based on well-known sayings and jokes that are widely shared within each ethnic group, but which are never discussed outside one’s own circle. The sentences were printed on stickers in Russian and French and were put up across the town on festival posters.

As our discussion began I could hardly have imagined that it would reveal the character of the entire Caucasus region so clearly and the manner in which each country tries to resolve its problems.

I opened the talk, explaining my reasons for putting up the stickers. My main purpose was to get people talking about subjects that each nationality talks about at home behind closed doors but which it never openly discusses with its neighbours.
I said that if we want get anywhere we have to open up mentally, we have to try to see our problems from different perspectives. And by posting up these stickers outside the museum or Gallery context I wanted to talk to a larger audience and not just to people involved with art - who’ve heard it all already, are surprised by hardly anything and are rarely, if ever, shocked or offended.

The first to reply was the Georgian man. He said that he had found the little provincial town so very pleasant and peaceful (not surprisingly, given that we were in a beautiful southern part of France, with free food, free wine and carefully planned cultural program) until he saw these stickers; then he felt depressed and sad. There was one that especially worried him: “Why do Georgians kill each other when they have so many Armenians in their country?”-Azeri guy asks. It was a joke that everybody knew but he was worried that a Russian or a Ukrainian reading it would think that Georgians still are killing each other. He said that we [Georgians] understand it’s a joke, but other people won’t.

Then the Azeri man spoke. He said that he would represent the view of the entire agricultural delegation on this subject and asked for five minutes to speak on the subject. First he asked whether the festival organizers knew of the proposal to put up these stickers and, if so, what their content was. The festival organizers replied that they did know, and at this he expressed his deep disappointment. The fact was, he said, that I was being malicious by putting up these stickers, and to put a stop to it he has taken some photographs of it and would make sure that they found their way up there, where they belonged. (Here one needs to understand that some things are always left unsaid: in Azerbaijan the government is never directly referred to, just as it never was under the Soviet Union). This, he assured us, would guarantee that Sophia Tabatadze would become as famous as the Danish cartoonists who drew the caricature of Muhammad. I replied that this was clearly a threat and that I was not afraid of it. He was silent for a while and then, having reflected a little, announced that he had found a solution. The posters with stickers on them would, he said, be replaced by the new ones, so that this discussion need not go any further than our table. I replied that this was not a solution to the problem; the festival organizers voiced their objection to replacing the posters. Once the festival organizers had backed me up, there was little this Azeri man could say or do. He became suddenly charitable, he forgave me: he told me that, he now understood me, and felt sorry for me sitting there, being attacked by everyone. As I sat there watching him pursue his strategy, I found I felt nothing: I knew his time was over, and I knew I had to develop this work further, since it so clearly had touched a nerve. No other work of mine has created so much discussion. Later on an Azeri writer, another participant at the festival told me that the two people representing Azeri agriculture at the conference were KGB agents, and had come with the rest of the group to make sure that everything should run to plan.

Two Armenian women said they had not read the sentences and therefore could not comment on them, but later on they privately showed me the thumbs up and said that I had been very brave. The fact was, though, that they were just glad I had stood up to the representative of an enemy country.





Tuesday, November 28, 2006

Sentences about Caucasus:



Armenians have bigger noses than Georgians.


Azeris are Turks, therefore stupid.

The Georgian Alphabet was written by an Armenian.

There is a dictatorship in Azerbaijan, they have not moved forward since the fall of the Soviet
Union.

Georgia is so green and beautiful but the land turns into rocks right after you cross the
Armenian border.

The biggest sea Armenians have is a lake; so do the Azeris.

Armenians and Azeris can communicate.

Georgia is binding the Caucasus region together.

Karabakh belongs to Armenia.

Karabakh belongs to Azerbaijan.

Dolma is Armenian food.

The best contemporary artists in the region are from Georgia.

The best contemporary artists in the region are from Azerbaijan.

The best contemporary artists in the region are from Armenia.

Armenians stick together and help each other.

Armenians have it easy because of their Diaspora.

Azeris have it easy because they have oil.

Georgia is closest to Europe in the Caucasus.

Turkish coffee is actually Armenian coffee.

The Georgian president made a move on the Azeri president’s wife.

There are more cafes in Yerevan than in Tbilisi and Baku together.

Armenians destroyed their old city to build tasteless Euroremont cafes.

All the shoemakers in Tbilisi are Armenians; that’s the best they can do anyway.

Georgians are lazy, they drink and party all the time.

The best food in the region is Georgian.

Armenians and Georgians have two, unique alphabets.

Georgians are the most nationalist people in the region; they speak Georgian to each other.

Russians support Armenia.

Americans support Georgia, Georgia is the 51st state of the United States.

The sea is very polluted in Azerbaijan.

Armenians do not forget and do not forgive and do not enter into dialogue.

Azeris do not forget and do not forgive and do not enter into dialogue.

Nobody drinks alcohol in Azerbaijan because their religion forbids them from doing so.

The region would be so much nicer without Georgians being there.

The region would be so much nicer without Azeris being there.

The region would be so much nicer without Armenians being there.

All Azeri men are gay.

Why do Georgians kill each other when they have so many Armenians in their country? - asks
Azeri guy.

Armenians tolerate other nationalities: there are no other nationalities living in Armenia.

Azeris are neither Turks nor Tartars - God knows who they are.

The Azeri alphabet was changed five times during the 20th century. Now they want to ask the
Armenians to create a definitive alphabet for them.